Op 19 juni vieren wij ons 135-jarig bestaan. Natuurlijk is er in al die decennia die achter ons liggen ontzettend veel veranderd. In de samenleving, het onderwijs en ook in onze organisatie. Maar de waarden van waaruit pastoor Hesseveld en zijn tijdgenoten hun werk begonnen, zijn gebleven.

Onze voorgangers begrepen dat onderwijs en zorg de kansengelijkmakers kunnen zijn voor kinderen en jongeren die opgroeien in kwetsbare omstandigheden, of die kampen met trauma of andere uitdagingen. Hun werk bleek het begin van een rijke traditie waarin aandacht, betrokkenheid en medemenselijkheid de kern vormen.

Als ik nu in onze scholen kom, dan zie ik dat wij ook vandaag uitgaan van de kracht van leerlingen en van elkaar, dat wij onvoorwaardelijk naast kinderen en jongeren willen blijven staan en dat collega’s hun expertise met passie en betrokkenheid inzetten voor onze leerlingen. Wij hebben – gelukkig – nog steeds zorg voor elkaar, zeker wanneer iemand het moeilijk heeft.

Al wandelend dacht ik ook aan collega’s die na Hesseveld kwamen. Mensen zoals broeder Leonardo en mijn voorgang Hans Kelderman. Zij verdiepten en verankerden onze kernwaarden kracht, onvoorwaardelijkheid en passie in onze organisatie. Zo koesterden zij hun erfenis. Een erfenis waarop wij in onze scholen en diensten kunnen doorbouwen.

Op zo’n begraafplaats voel je hoe belangrijk het is om zorgvuldig om te gaan met wat ons is toevertrouwd. We mogen koesteren wat onze voorgangers met zorg en toewijding opbouwden! Sterker nog: wat mij betreft dragen wij allemáál de verantwoordelijkheid om door te geven wat zo dierbaar is. Wij zijn en blijven er om de kinderen en jongeren die ons nodig hebben ontwikkelingskansen te bieden, vanuit een onverwoestbaar geloof in hun mogelijkheden.